Legenda o bazyliszku – tekst

– Zwariowaliście! – prychnęła Marysia, jednak nie ruszyła się z miejsca. Czuła, że ta awantura może się źle skończyć i powinna iść z nimi.

Ruszyli więc we czwórkę w stronę cieszącej się złą sławą kamienicy. Na ulicy było pusto, cicho i spokojnie. Nikt tędy nie chodził, bo wszyscy bali się Bazyliszka. Przyjaciele zbliżyli się do wejścia. W bramie było ciemno i wilgotno, wejście do piwnicy ledwie można było dojrzeć w murze. Dzieci poczuły, że po plecach przechodzą im ciarki. Maciek, Zosia i Marysia chcieli się wycofać, ale Jędrek już był na prowadzących w dół schodach.

– Widzę tam jakieś słabe światło – szepnął w ich kierunku – to na pewno złoto błyszczy.

Dziewczynki poczuły, że drżą ze strachu, ale wmówiły sobie, że to z zimna i wilgoci. Kiedy one zastanawiały się, co robić dalej, mały Maciuś skoczył za Jędrkiem na schody. Zosia niewiele myśląc ruszyła za bratem, a na końcu także Marysia, która bała się chyba najbardziej ze wszystkich. Nie odważyła się zejść na sam dół, przykucnęła więc kilka schodków wyżej i z ukrycia obserwowała rozwój sytuacji.

Oczom dzieci ukazały się wielkie okute żelazem drzwi, a ze szpary pod nimi promieniował złoty blask. Jędrek, zakradł się cicho i, niewiele myśląc uchylił wrota i… zamarł. Przestał się ruszać. Trzymający go za pasek Maciuś poczuł, że jego kolega zamienił się w kamień! Razem z siostrą byli teraz schowani za kamiennym posągiem w kształcie Jędrka. Nie mogli wrócić na schody, bo musieliby wyjść z ukrycia i narazić się na śmiercionośne spojrzenie Bazyliszka. Choć drżeli z przerażenia – siedzieli mocno przytuleni do siebie, cichutko jak myszki pod miotłą. 

Marysia natomiast nie zastanawiając się ani chwili, ruszyła po schodach w górę, wchodząc po 2 stopnie. 

– Muszę coś zrobić – myślała. – Ale co? Nikt nie umie pokonać Bazyliszka…

Wybiegła z kamienicy i popędziła w stronę rynku, chcąc sprowadzić pomoc. Gdy znalazła się w tłumie zaczęła krzyczeć. 

– Pomocy! Maciuś i Zosia są uwięzieni w lochu Bazyliszka! Ludzie, musimy coś zrobić! Przerażającą wiadomość przekazywano sobie z ust do ust i wkrótce wieści obiegły całe miasto. Ludzie zaczęli gromadzić się na Krzywym Kole, nikt jednak nie miał pomysłu, jak pokonać potwora i uwolnić dzieci.

Marysia przemierzała Rynek w poszukiwaniu pomocy. Biegała między jarmarcznymi kramami, zahaczając o glinane garnki i zaplątując się w lniane prześcieradła. Nagle zderzyła się z kimś i aż krzyknęła z zaskoczenia. Kiedy zrobiła pół kroku w tył, spostrzegła, że wpadła na… własne odbicie w lustrze! I wtedy zrozumiała – Bazyliszka można pokonać tylko jego własną bronią! Nie pytając sprzedawcy o zgodę, chwyciła największe lustro, jakie była w stanie unieść i popędziła na Krzywe Koło. Przecisnęła się przez zebrany na ulicy tłum i weszła w bramę kamienicy.

– Dziecko, zwariowałaś! Przecież i ciebie w kamień zmieni! – krzyczeli ludzie. 

– Co ta dziewczyna wyprawia… Chyba coś jej się pomieszało… zamiast miecza chce walczyć z Bazyliszkiem kawałkami szkła czy jak? – szeptano w tłumie.

A Marysia schodziła już po schodach – ostrożnie, żeby nie rozbić lustra. Gdy była prawie na samym dole, tak, że widziała już uchylone drzwi, zasłoniła się cała lustrem i zeszła jeszcze kilka stopni. Ręce jej drżały, a nogi uginały się ze strachu, gdy stała przed wejściem do siedziby potwora. Jednak wtedy zobaczyła patrzących na nią z nadzieją Maciusia i Zosię. Zamknęła oczy i zrobiła krok, stając w drzwiach. 

Nagle rozległ się potężny ryk! A zaraz po nim – głucha cisza. Marysia stała zasłonięta lustrem i nie potrafiła otworzyć oczu. Za moment w piwnicy rozległ się inny dźwięk – pękających kamieni. A jeszcze chwilę później – radosne okrzyki i śmiechy ludzi. Ktoś dotknął ramienia dziewczyny. To był Jędrek! Marysia otworzyła oczy i zobaczyła twarz przyjaciela. Zosia i Maciuś podbiegli do niej i wszyscy we czwórkę przytulili się do siebie. Tajemniczą komnatę opuszczali odczarowani rycerze i śmiałkowie, a pośrodku stał kamienny posąg Bazyliszka. Skarbu jednak nigdzie nie było widać…

– Przepraszam, to moja wina – wybąkał zawstydzony Jędrek. – Gdyby nie ty, Marysiu, pewnie zostałbym tu na zawsze. Dziękuję!

– Ważne, że jesteśmy cali! Wszyscy popełniliśmy głupstwo, w końcu przyszliśmy tu za Tobą. Następnym razem spróbujmy się cieszyć tym co mamy. Przecież mamy siebie, a to już coś, prawda?

Kiedy dzieci opuściły loch, na ulicy przywitał ich wiwatujący tłum. Każdy chciał uściskać i pogratulować pogromcom Bazyliszka. Na ich cześć wyprawiono wielką ucztę na rynku. Do późnej nocy trwały tańce, śpiewy i występy ulicznych artystów. A dzieci w końcu najadły się do syta. 

Marysia za uwolnienie Warszawy od potwora otrzymała od władz miasta worek złota, którym natychmiast podzieliła się z przyjaciółmi. Każdy chciał usłyszeć o ich przygodzie i wiele razy jeszcze musieli opowiadać, jak Marysia pokonała Bazyliszka. Opowieść podchwycili wędrowni aktorzy i tak legenda obiegła cały świat.